Με κάνεις και διστάζω...και βήμα να θέλω να κάνω, δε μπορώ. Δεν ξερείς πραγματικά τι θες και πως το θες...Ήμουν 3 μέρες στην Αθήνα και δεν ελέησες ούτε μια ωρίτσα να με δεις... Για να μην πω για την καταπληκτική σου συμπεριφορά να μην πάρεις να πεις έστω οτι τελικα το Σαββατο δε θα βγαίναμε για καφέ....

Τι να πω...ο,τι και να πω θα είναι λίγο...ή υπερβολικό.

Σήμερα πήρα μια απόφαση... να κατέβω Αθήνα... να δω τους φίλους, να πάω για καφέ, να βγω έξω το βράδυ, να πάω στο Θησείο που μου αρέσει πολύ...

Να δω και σένα...ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ....

Με βοήθησε και η Αλεξάνδρα σε αυτή μου την απόφαση....

Άραγε θα σε δω?? Έστω και για έναν καφέ...

Ειμαι...μπερδεμένη...
Τελικά κατάφερες να με μπερδέψεις, ύστερα απο την χθεσινη μας μέρα, ακόμα πιο πολύ...

Εκτιμώ πολύ τα όσα είπες, τον τρόπο που τα είπες...είναι πολύ τιμητικό εκ μέρους σου να μου λες για το τρίτο πρόσωπο. Είναι τιμιτικό το οτι έκανες ένα βήμα. Δεν ξέρω σήμερα γιατί το έκανες και τελικά που θα βγεί...αν τελικά τα εννοούσες όσα είπες, αν τα ένιωθες...θέλω να πιστεύω και να κατάλαβα καλά απο τον τόνο της φωνής σου οτι όντως τα εννοούσες. Δε νομίζω να έλεγες και μπροστά στα μάτια μου ψέματα.

Είναι αλήθεια οτι όταν μπήκα στο αμαξι, κόμπιασα..Ηθελα να κατέβω, να γυρίσω πίσω, αλλα οχι... Τα χέρια μου μια ίδρωναν, μια κρύωναν.... Στο πρώτο σου άγγιγμα είχα λιώσει. Η καρδιά μου έφυγε απο τη θέση της, αλλα εγώ εκεί... θα παρέμενα η ψυχρή, ανιαρή, ανέραστη, αγέλαστη Αναστασία. Η Αναστασία του δε_με_νοιάζει_τι_λες_τι_θες_τι_κανεις εγώ θα συνεχίσω κρύα...

Αχ, και όταν έκλεισες τη μουσική και άρχισες να μου λες...εκεί ήταν που τα είδα ΟΛΑ...τώρα πως ξέφευγα? Πως κρατιόμουν να μην κλάψω? Να μην νευριάσω?? Και όταν με ρώτησες τι ήθελα να κάνουμε...ηθελα να σου πω ΤΟΣΑ ΠΟΛΛΑ που ήθελα να κάνουμε...αλλα όχι, σκέφτηκα την Αναστασία που πόνεσε και δε θα της επέτρεπα να ξαναπροδοθεί έτσι εύκολα.

Κι όμως ήθελα πολλά...ήθελα να σ'αγκαλιάσω, να σε φιλήσω, να σε κρατήσω σφιχτά. Να σου πω για τα βράδια που κοιμάμαι μόνη μου και είναι αξημέρωτα. Να σου πω για όλα αυτά που είχα χάσει και μου έλειπαν. Θεε μου πόσο μου έλειπαν και μου λείπουν....

Ηθελα να σου πω οτι πολύ ευχαρίστως να έκανα και τούμπες για να είμαστε όπως πριν... αλλα θα ήταν η μεγαλύτερη μαλακία μου.

Απόλαυσα την διαδρομή όλη!! Τα πάντα....έζησα κάθε στιγμή. Ημουν εκεί...δεν άφησα το μυαλό μου να αφαιρεθεί ούτε μια στιγμή..

Η παγωμάρα ήρθε με το που μπήκα σπίτι... Σαν να ήταν ξένο. Σαν να μην είχα μείνει ποτέ εκεί. Σκέφτομουν αν έπρεπε να κάτσω στον καναπέ ή στην καρέκλα. Σκεφτόμουν που θα έπρεπε να αφήσω τη βαλίτσα μου. Φοβήθηκα να ταίσω το ψάρι όμως το έκανα γιατί θα ψοφούσε... Και μετά στο δωμάτιο... Δεν πονούσα όπως σου είπα...μάλλον πονούσα, αλλα ψυχικά. Σκεφτόμουν την ντάμα κούπα σου...Ξέρεις την άλλην... Δε μπορούσα να συνεχίσω. Όλα ήταν τόσο ξενα...Δε κοιμήθηκα σχεδόν καθόλου το βράδυ. Αν μπορούσα θα έφευγα και στις 3 τα ξημερώματα...

Και όταν έφυγα...λύτρωση...ηρεμία...χαρά...απορία...μπέρδεμα... Είμαστε τελικά μαζί ξανά ή ήταν λόγια για να περάσει η νύχτα? Ή το είπες για να "ηρεμησω" καπως προσωρινά??? Και τελικά εγώ τη ρόλο παίζω στη ζωή σου?? Και η άλλη??? Δεν ξέρω..μπέρδεμα...

Είμαι πολύ καλά σήμερα. Είμαι χαρούμενη. Είμαι διαβολικά χαρούμενη. Ένα ασήμαντο ουσιαστικά γεγονός με έκανε να χαρώ. Να αισιοδοξήσω και να βάλω για λίγο στο πίσω μέρος του μυαλού μου τις κακές σκέψεις και τα κακά συναισθήματα.

Μπορεί να έχω να σου μιλήσω απο τα γεννέθλια σου και να με ενοχλεί αυτό, καταβάθος όμως κάνω υπομονή. Δεν είμαι πλέον πάνω απο το κινητό να περιμένω να χτυπήσει.Δεν ξέρω γιατί...συγνώμη αν μοιάζει με αδιαφορία. Δεν είναι όμως. Προφανώς συνεχίζεις κανονικά και με το παραπάνω τη ζωή σου. Εσβησες το παρελθόν...Μαλλον είναι καιρός να το κάνω κι εγω σιγά-σιγά όσο κι αν το σιχαινομαι!!!Σιχαινομαι να ΄χω ένα μέλλον χωρίς εσένα κι εντελώς διαφορετικό απο αυτό που ήθελα!!

Έχει έρθει άλλο ένα βράδυ κι εγώ σκαλίζοντας για άλλη μια φορά το παρελθόν, ακούω κάποια τραγούδια που τα ακούγαμε στην πρώτη μας εκδρομή Καβαλα-Σερρες-Θεσσαλονίκη. Θυμάσαι??

Άκουσα κι ένα τραγούδι που μου θύμησε μια άλλη μας σκηνή..

Ήταν οι πρώτες μας μέρες, δεύτερη- τρίτη δε θυμάμαι ακριβώς, οπου μου είπες ένα απόγευμα να πάμε στο σπίτι σου... Με πολύ αμηχανία, δέχτηκα. Μπήκαμε στο δωματιο σου και κάτσαμε στον υπολογιστή ώσπου άρχισες να μου δείχνεις τη συλλογή των τραγουδιών σου, διαφορα άλλα πραγματα, το αγαπημένο σου pc game μονόπολυ... Και τότε θυμήθηκα οτι έψαχνα ένα τραγούδι, που το είχα ακούσει πρώτη φορά μαζί σου, μέσα στο αμάξι...

Αξέχαστη εκείνη η μέρα... όπως και το βράδυ μετά που είχε ακολουθήσει..

Σε γνώρισα στις ώρες της καρδιάς μου
σε φίλησα σημάδι στη φωτιά μου
σε γιόρτασα μαζί με τη ζωή μου
και τώρα ξαγρυπνώ με το κορμί μου

Σου τηλεφωνώ για να σου πω πως σ' αγαπάω
σου τηλεφωνώ για να σ'ακούω να μιλάς
είναι νύχτα εδώ και εγώ δεν ξέρω που να πάω
χάνομαι και ζω για να μου πεις πως μ' αγαπάς

Σου μίλησα για αγάπη δίχως λόγια
σε κοίταξα στα φωτεινά σου μάτια
σε φώναξα καλύτερη μου λέξη
και τώρα περιμένω για να φέξει

Σου τηλεφωνώ για να σου πω πως σ' αγαπάω
σου τηλεφωνώ για να σ'ακούω να μιλάς
είναι νύχτα εδώ και εγώ δεν ξέρω που να πάω
χάνομαι και ζω για να μου πεις πως μ' αγαπάς

Γιατί οι άγγελοι να κλαίνε...γιατί τα χείλη σου ψέματα να λένε...

Άνθος που μαράθηκε, θυμίζει η καρδιά μου
και απο το στόμα μου το μόνο που ακούγεται
είναι το όνομά σου...

ΑΓΑΠΗ...

Τα δάκρυα που άφησα να κυλίσουν
προδίδουν όλα όσα προσπάθησα να κρύψω,
Όλα αυτά που δεν ήθελα να δεις...

ΠΟΝΟΣ...

Κι ένα καταραμένο γιατί περιπλανιέται στο μυαλό μου,
καθώς αφήνω τις μέρες να περνούν,
άσκοπα...

ΘΛΙΨΗ...

Κι αναρωτιέμαι γιατί οι άγγελοι να κλαίνε...

Χτες σε είδα να τριγυρνάς,
στα μονοπάτια της καρδιάς μου συντροφιά
με ένα δάκρυ...

ΔΑΚΡΥΑ...

Δάκρυσες κι εσυ άθελά σου.
Ένιωσές ντροπή για όσα άφησες
να χαθούν...

ΤΕΡΜΑ...

Δε σε κατηγορώ γι αυτό...
Σε κατηγορώ γιατι έκανες έναν άγγελο να κλαίει...

ΑΝΤΙΟ. ΘΑΝΑΤΟΣ!!

Μακάρι να μπορούσα να σε δω, να σου μιλήσω, πάνε τόσες μέρες που δεν έχω ακούσει καν την φωνή σου...

Θέλω να σου μιλήσω, να σου πω όσα κρύβω μέσα μου...

Σε παρακαλώ....