Ειμαι...μπερδεμένη...
Τελικά κατάφερες να με μπερδέψεις, ύστερα απο την χθεσινη μας μέρα, ακόμα πιο πολύ...

Εκτιμώ πολύ τα όσα είπες, τον τρόπο που τα είπες...είναι πολύ τιμητικό εκ μέρους σου να μου λες για το τρίτο πρόσωπο. Είναι τιμιτικό το οτι έκανες ένα βήμα. Δεν ξέρω σήμερα γιατί το έκανες και τελικά που θα βγεί...αν τελικά τα εννοούσες όσα είπες, αν τα ένιωθες...θέλω να πιστεύω και να κατάλαβα καλά απο τον τόνο της φωνής σου οτι όντως τα εννοούσες. Δε νομίζω να έλεγες και μπροστά στα μάτια μου ψέματα.

Είναι αλήθεια οτι όταν μπήκα στο αμαξι, κόμπιασα..Ηθελα να κατέβω, να γυρίσω πίσω, αλλα οχι... Τα χέρια μου μια ίδρωναν, μια κρύωναν.... Στο πρώτο σου άγγιγμα είχα λιώσει. Η καρδιά μου έφυγε απο τη θέση της, αλλα εγώ εκεί... θα παρέμενα η ψυχρή, ανιαρή, ανέραστη, αγέλαστη Αναστασία. Η Αναστασία του δε_με_νοιάζει_τι_λες_τι_θες_τι_κανεις εγώ θα συνεχίσω κρύα...

Αχ, και όταν έκλεισες τη μουσική και άρχισες να μου λες...εκεί ήταν που τα είδα ΟΛΑ...τώρα πως ξέφευγα? Πως κρατιόμουν να μην κλάψω? Να μην νευριάσω?? Και όταν με ρώτησες τι ήθελα να κάνουμε...ηθελα να σου πω ΤΟΣΑ ΠΟΛΛΑ που ήθελα να κάνουμε...αλλα όχι, σκέφτηκα την Αναστασία που πόνεσε και δε θα της επέτρεπα να ξαναπροδοθεί έτσι εύκολα.

Κι όμως ήθελα πολλά...ήθελα να σ'αγκαλιάσω, να σε φιλήσω, να σε κρατήσω σφιχτά. Να σου πω για τα βράδια που κοιμάμαι μόνη μου και είναι αξημέρωτα. Να σου πω για όλα αυτά που είχα χάσει και μου έλειπαν. Θεε μου πόσο μου έλειπαν και μου λείπουν....

Ηθελα να σου πω οτι πολύ ευχαρίστως να έκανα και τούμπες για να είμαστε όπως πριν... αλλα θα ήταν η μεγαλύτερη μαλακία μου.

Απόλαυσα την διαδρομή όλη!! Τα πάντα....έζησα κάθε στιγμή. Ημουν εκεί...δεν άφησα το μυαλό μου να αφαιρεθεί ούτε μια στιγμή..

Η παγωμάρα ήρθε με το που μπήκα σπίτι... Σαν να ήταν ξένο. Σαν να μην είχα μείνει ποτέ εκεί. Σκέφτομουν αν έπρεπε να κάτσω στον καναπέ ή στην καρέκλα. Σκεφτόμουν που θα έπρεπε να αφήσω τη βαλίτσα μου. Φοβήθηκα να ταίσω το ψάρι όμως το έκανα γιατί θα ψοφούσε... Και μετά στο δωμάτιο... Δεν πονούσα όπως σου είπα...μάλλον πονούσα, αλλα ψυχικά. Σκεφτόμουν την ντάμα κούπα σου...Ξέρεις την άλλην... Δε μπορούσα να συνεχίσω. Όλα ήταν τόσο ξενα...Δε κοιμήθηκα σχεδόν καθόλου το βράδυ. Αν μπορούσα θα έφευγα και στις 3 τα ξημερώματα...

Και όταν έφυγα...λύτρωση...ηρεμία...χαρά...απορία...μπέρδεμα... Είμαστε τελικά μαζί ξανά ή ήταν λόγια για να περάσει η νύχτα? Ή το είπες για να "ηρεμησω" καπως προσωρινά??? Και τελικά εγώ τη ρόλο παίζω στη ζωή σου?? Και η άλλη??? Δεν ξέρω..μπέρδεμα...