Σήμερα πήρα μια απόφαση... να κατέβω Αθήνα... να δω τους φίλους, να πάω για καφέ, να βγω έξω το βράδυ, να πάω στο Θησείο που μου αρέσει πολύ...

Να δω και σένα...ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ....

Με βοήθησε και η Αλεξάνδρα σε αυτή μου την απόφαση....

Άραγε θα σε δω?? Έστω και για έναν καφέ...

Ειμαι...μπερδεμένη...
Τελικά κατάφερες να με μπερδέψεις, ύστερα απο την χθεσινη μας μέρα, ακόμα πιο πολύ...

Εκτιμώ πολύ τα όσα είπες, τον τρόπο που τα είπες...είναι πολύ τιμητικό εκ μέρους σου να μου λες για το τρίτο πρόσωπο. Είναι τιμιτικό το οτι έκανες ένα βήμα. Δεν ξέρω σήμερα γιατί το έκανες και τελικά που θα βγεί...αν τελικά τα εννοούσες όσα είπες, αν τα ένιωθες...θέλω να πιστεύω και να κατάλαβα καλά απο τον τόνο της φωνής σου οτι όντως τα εννοούσες. Δε νομίζω να έλεγες και μπροστά στα μάτια μου ψέματα.

Είναι αλήθεια οτι όταν μπήκα στο αμαξι, κόμπιασα..Ηθελα να κατέβω, να γυρίσω πίσω, αλλα οχι... Τα χέρια μου μια ίδρωναν, μια κρύωναν.... Στο πρώτο σου άγγιγμα είχα λιώσει. Η καρδιά μου έφυγε απο τη θέση της, αλλα εγώ εκεί... θα παρέμενα η ψυχρή, ανιαρή, ανέραστη, αγέλαστη Αναστασία. Η Αναστασία του δε_με_νοιάζει_τι_λες_τι_θες_τι_κανεις εγώ θα συνεχίσω κρύα...

Αχ, και όταν έκλεισες τη μουσική και άρχισες να μου λες...εκεί ήταν που τα είδα ΟΛΑ...τώρα πως ξέφευγα? Πως κρατιόμουν να μην κλάψω? Να μην νευριάσω?? Και όταν με ρώτησες τι ήθελα να κάνουμε...ηθελα να σου πω ΤΟΣΑ ΠΟΛΛΑ που ήθελα να κάνουμε...αλλα όχι, σκέφτηκα την Αναστασία που πόνεσε και δε θα της επέτρεπα να ξαναπροδοθεί έτσι εύκολα.

Κι όμως ήθελα πολλά...ήθελα να σ'αγκαλιάσω, να σε φιλήσω, να σε κρατήσω σφιχτά. Να σου πω για τα βράδια που κοιμάμαι μόνη μου και είναι αξημέρωτα. Να σου πω για όλα αυτά που είχα χάσει και μου έλειπαν. Θεε μου πόσο μου έλειπαν και μου λείπουν....

Ηθελα να σου πω οτι πολύ ευχαρίστως να έκανα και τούμπες για να είμαστε όπως πριν... αλλα θα ήταν η μεγαλύτερη μαλακία μου.

Απόλαυσα την διαδρομή όλη!! Τα πάντα....έζησα κάθε στιγμή. Ημουν εκεί...δεν άφησα το μυαλό μου να αφαιρεθεί ούτε μια στιγμή..

Η παγωμάρα ήρθε με το που μπήκα σπίτι... Σαν να ήταν ξένο. Σαν να μην είχα μείνει ποτέ εκεί. Σκέφτομουν αν έπρεπε να κάτσω στον καναπέ ή στην καρέκλα. Σκεφτόμουν που θα έπρεπε να αφήσω τη βαλίτσα μου. Φοβήθηκα να ταίσω το ψάρι όμως το έκανα γιατί θα ψοφούσε... Και μετά στο δωμάτιο... Δεν πονούσα όπως σου είπα...μάλλον πονούσα, αλλα ψυχικά. Σκεφτόμουν την ντάμα κούπα σου...Ξέρεις την άλλην... Δε μπορούσα να συνεχίσω. Όλα ήταν τόσο ξενα...Δε κοιμήθηκα σχεδόν καθόλου το βράδυ. Αν μπορούσα θα έφευγα και στις 3 τα ξημερώματα...

Και όταν έφυγα...λύτρωση...ηρεμία...χαρά...απορία...μπέρδεμα... Είμαστε τελικά μαζί ξανά ή ήταν λόγια για να περάσει η νύχτα? Ή το είπες για να "ηρεμησω" καπως προσωρινά??? Και τελικά εγώ τη ρόλο παίζω στη ζωή σου?? Και η άλλη??? Δεν ξέρω..μπέρδεμα...

Είμαι πολύ καλά σήμερα. Είμαι χαρούμενη. Είμαι διαβολικά χαρούμενη. Ένα ασήμαντο ουσιαστικά γεγονός με έκανε να χαρώ. Να αισιοδοξήσω και να βάλω για λίγο στο πίσω μέρος του μυαλού μου τις κακές σκέψεις και τα κακά συναισθήματα.

Μπορεί να έχω να σου μιλήσω απο τα γεννέθλια σου και να με ενοχλεί αυτό, καταβάθος όμως κάνω υπομονή. Δεν είμαι πλέον πάνω απο το κινητό να περιμένω να χτυπήσει.Δεν ξέρω γιατί...συγνώμη αν μοιάζει με αδιαφορία. Δεν είναι όμως. Προφανώς συνεχίζεις κανονικά και με το παραπάνω τη ζωή σου. Εσβησες το παρελθόν...Μαλλον είναι καιρός να το κάνω κι εγω σιγά-σιγά όσο κι αν το σιχαινομαι!!!Σιχαινομαι να ΄χω ένα μέλλον χωρίς εσένα κι εντελώς διαφορετικό απο αυτό που ήθελα!!

Έχει έρθει άλλο ένα βράδυ κι εγώ σκαλίζοντας για άλλη μια φορά το παρελθόν, ακούω κάποια τραγούδια που τα ακούγαμε στην πρώτη μας εκδρομή Καβαλα-Σερρες-Θεσσαλονίκη. Θυμάσαι??

Άκουσα κι ένα τραγούδι που μου θύμησε μια άλλη μας σκηνή..

Ήταν οι πρώτες μας μέρες, δεύτερη- τρίτη δε θυμάμαι ακριβώς, οπου μου είπες ένα απόγευμα να πάμε στο σπίτι σου... Με πολύ αμηχανία, δέχτηκα. Μπήκαμε στο δωματιο σου και κάτσαμε στον υπολογιστή ώσπου άρχισες να μου δείχνεις τη συλλογή των τραγουδιών σου, διαφορα άλλα πραγματα, το αγαπημένο σου pc game μονόπολυ... Και τότε θυμήθηκα οτι έψαχνα ένα τραγούδι, που το είχα ακούσει πρώτη φορά μαζί σου, μέσα στο αμάξι...

Αξέχαστη εκείνη η μέρα... όπως και το βράδυ μετά που είχε ακολουθήσει..

Σε γνώρισα στις ώρες της καρδιάς μου
σε φίλησα σημάδι στη φωτιά μου
σε γιόρτασα μαζί με τη ζωή μου
και τώρα ξαγρυπνώ με το κορμί μου

Σου τηλεφωνώ για να σου πω πως σ' αγαπάω
σου τηλεφωνώ για να σ'ακούω να μιλάς
είναι νύχτα εδώ και εγώ δεν ξέρω που να πάω
χάνομαι και ζω για να μου πεις πως μ' αγαπάς

Σου μίλησα για αγάπη δίχως λόγια
σε κοίταξα στα φωτεινά σου μάτια
σε φώναξα καλύτερη μου λέξη
και τώρα περιμένω για να φέξει

Σου τηλεφωνώ για να σου πω πως σ' αγαπάω
σου τηλεφωνώ για να σ'ακούω να μιλάς
είναι νύχτα εδώ και εγώ δεν ξέρω που να πάω
χάνομαι και ζω για να μου πεις πως μ' αγαπάς

Γιατί οι άγγελοι να κλαίνε...γιατί τα χείλη σου ψέματα να λένε...

Άνθος που μαράθηκε, θυμίζει η καρδιά μου
και απο το στόμα μου το μόνο που ακούγεται
είναι το όνομά σου...

ΑΓΑΠΗ...

Τα δάκρυα που άφησα να κυλίσουν
προδίδουν όλα όσα προσπάθησα να κρύψω,
Όλα αυτά που δεν ήθελα να δεις...

ΠΟΝΟΣ...

Κι ένα καταραμένο γιατί περιπλανιέται στο μυαλό μου,
καθώς αφήνω τις μέρες να περνούν,
άσκοπα...

ΘΛΙΨΗ...

Κι αναρωτιέμαι γιατί οι άγγελοι να κλαίνε...

Χτες σε είδα να τριγυρνάς,
στα μονοπάτια της καρδιάς μου συντροφιά
με ένα δάκρυ...

ΔΑΚΡΥΑ...

Δάκρυσες κι εσυ άθελά σου.
Ένιωσές ντροπή για όσα άφησες
να χαθούν...

ΤΕΡΜΑ...

Δε σε κατηγορώ γι αυτό...
Σε κατηγορώ γιατι έκανες έναν άγγελο να κλαίει...

ΑΝΤΙΟ. ΘΑΝΑΤΟΣ!!

Μακάρι να μπορούσα να σε δω, να σου μιλήσω, πάνε τόσες μέρες που δεν έχω ακούσει καν την φωνή σου...

Θέλω να σου μιλήσω, να σου πω όσα κρύβω μέσα μου...

Σε παρακαλώ....

Στο μυαλό μου γυρνάνε τόσες πολλές εικόνες, τόσες πολλές στιγμές...

Απο τότε που ξεκινήσαμε μέχρι σήμερα...

Η πρώτη μας μέρα, εκεί στο βουνό, βραδάκι με θέα την Αθήνα στα πόδια μου, μετά εκείνο το βράδυ της Τσικνοπέμπτης, η εκδρομή μας στην Καβαλα και στις Σέρρες, τα 2 βράδια στο σπίτι της γιαγιάς..

Τις βόλτες που κάναμε με το αυτοκίνητο στην Βαρυπόμπη, στον Μαραθωνα...Τα πρωινά που πηγαίναμε πάνω στο βουνό και κοιμόμασταν. Την πρώτη φορά που πήγαμε για ποδήλατο, το τριήμερο στο ξενοδοχείο με το τζακούζι, η εκδρομή μας στην Κύμη.

Η τότε επανασύνδεσή μας, μετα απο 15 μέρες χωρισμού, εκεί σε ένα παγκάκι μπροστά στη λίμνη του Μαραθώνα (Τι μέρα κι εκείνη...)...Οι 3 μέρες στις Ροβιές (η πρώτη μου φορά που έκανα καμπινγκ)..

Υστερα ήρθε ο καιρός που ψάχναμε για σπίτι...το σπίτι στα Κάτω ΠΑτήσια που δεν κλείσαμε, το σπίτι του παππού...Το σπίτι του παππού, το πρώτο μας σπίτι. Τι δυσκολίες αντιμετωπίσαμε...Θυμάσαι? Ενα κρεββάτι, 2 γραφεία, ένα τραπέζι και για "τραπεζαρία" το τραπέζι του τροχόσπιτου.. Εγω να κατεβάζω σιγά-σιγά τα πράγματά μου κρυφά, να πηγαινοέρχομαι κάποιες φορές αυθημερών για να σε βοηθάω στο σπίτι, και μετά να κρύβομαι εκει για μέρες κι εσύ να μου λες να ανοίξω το κινητό για να μην ανησυχούν.

Η γιορτή σου στο πρώτο μας σπίτι, η γιορτή μου, η πρωτοχρονιά, τα γεννέθλια σου...Ωσπου ήρθε η 31η Ιανουαρίου (η πρώτη μας επέτειος) που ήρθα μόνιμα...

Το επόμενο σπίτι μας, ο Πίκος, τα έπιπλά μας, το χαλί που τόσο σου άρεσε, το γραφείο σου.

Πόσο κρύο φάγαμε!!

Τα γεννέθλια μου, μετά η βόλτα μας στη Θεσσαλονίκη, η δουλειά μου, ο γάμος των παιδιών, οι επόμενες μας διακοπές...
Και τέλος το σπίτι το τελευταίο...

Τόσα μέρη, τόσες στιγμές, τόσες καταστάσεις... Τόσα λόγια....Κλείνω τα μάτια και τα θυμάμαι όλα!! Δρόμους, τόπους, πρόσωπα...Βλακειούλες, πλάκες, παιχνίδια...Ακομα και τα δυσάρεστα... Όλα όμως τα αγαπάω το ίδιο...

Υπάρχουν πολλά που δεν ξέρεις. Πράγματα που θα μπορούσαν να σου δώσουν απαντήσεις σε κάποια σου γιατί. Τα λάθη μου τα ξέρω...Μπορώ να στα πω...Είναι όμως αργά...Μένω με τις εικόνες..τις αναμνήσεις και τις φωτογραφίες απο τα 2 σχεδόν μας χρόνια...

Καληνύχτα άγγελέ μου!!!

Είμαι εδώ, σε ένα μικρό χωριάτικο σπιτάκι, κάπου προς τα Γιάννενα... Εγώ, οι σκέψεις μου κι ένα τζάκι που καίει όλο το 24 ωρο...Θα περίμενε κανείς οτι θα ήθελα να βγω έξω, να βγάλω φωτογραφίες, να γυρίσω το χωριό.Αυτό όμως δεν ισχύει..

Είμαι εδώ, παρακολουθώντας σαν ένας θεατής τα όσα γεγονότα συνέβησαν στη ζωή μου. Σε 2 μήνες γίνομαι 23 και νιώθω οτι έζησα πράγματα που θα έπρεπε σε φυσιολογικούς ρυθμούς να τα ζήσω μέχρι τα 35. Ετσι ένιωσα κι άλλη μια φορά στη ζωή μου. Ενιωσα οτι γερνάω γρήγορα....στα 20 μου νόμιζα οτι ήμουν 40.

...Μέχρι που ήρθες εσυ και με επανέφερες, με τον δικό σου τρόπο κι ας πονούσε... στα φυσιολογικά μου. Μόνο που το παρελθόν ακόμα ήταν εκεί να με προδίδει...

Και όταν αποφάσισα να αποβάλω όλα αυτά που με έδειχναν να μιζεριάζω, δεν πρόλαβα...

Είμαι εδώ, κρίνοντάς σαν δικαστής, εμένα και τα λάθη μου.Ξέρω οτι έκανα πολλά λάθη και μακάρι να μου δινόταν η ευκαιρία να στα πω... Θα καταλάβαινες ετσι και τι σκεφτόμουν τις ώρες που στεκόμουν δίπλα σου σκεφτική, μουγκή..

Πολλά δεν πρόλαβα δυστυχώς...
Μακάρι να είχα λίγο χρόνο παραπάνω να στο αποδείξω...
Δυστυχώς..

Τι λόγια να βρει κανεις να πει, τη στιγμή που πενθεί για μια αγάπη...Κάθε χωρισμός είναι ένας μικρός θάνατος και μερικές φορές πονάει περισσότερο, απο τον θάνατο γιατί ξέρεις οτι ο άνθρωπος που αγαπάς είναι ακόμα κάπου εκεί έξω...

Πονάω αφάνταστα...και δεν υπάρχουν λόγια να εκφραστώ...Το μόνο που περιγράφει ο,τι νιώθω είναι η λέξη πόνος...

Πόνος που δεν περίμενα να νιώσω..τουλάχιστον όχι τώρα, όχι έτσι...

Κι ενώ ψάχνω κάποια γιατρειά, εμφανίζονται άτομα τα οποία το παίζουν σωτήρες... Και με τον δικό τους τρόπο με πονάνε πιο πολύ και πιο πολύ... και πιο πολύ...

Κατα ομολογία της μητέρας μου, δεν είχα κλάψει και δεν είχα αντιδράσει τόσο άσχημα ούτε κι όταν έχασα τον πατέρα μου...Έχω κλειστεί στον εαυτό μου, χειρότερα απο άλλες φορές... Συντηρούμαι μόνο με καφέδες, ποτά, νερό... Τροφή γιοκ!! Πως να φαω, απο τη στιγμή που ένας κόμπος έχει κάνει κατάληψη στο στομάχι μου..Κλαιω με το παραμικρό, με όποια ανάμνηση που μου έρχεται στο μυαλό. Και πιστέψτε με, καθημερινά, σε όλες τις ώρες της ημέρας, δεν παύουν να περνάνε απο τα μάτια μου στιγμές, εικόνες απο διάφορες καταστάσεις, μέρη που έχω πάει, δρόμους που έχω περπατήσει....

Κοιμάμαι λίγο, σχεδόν καθόλου, ίσα ίσα για να πω οτι ξεκουράζω τα μάτια μου, αλλα ακόμα και τότε όλα γίνονται εφιάλτες... Ακομα κι εκεί, ζω αυτά που έζησα, ή ζω πράγματα που θα ήθελα να ζήσω και όταν ξυπνάω πονάω γιατι το έχασα...

Ερχονται στιγμές που ο πόνος είναι αφόρητος. Με κάνει να τσιρίζω, να κλαίω με λιγμούς, να σβήνουν όλα γύρω μου...

Θέε μου, πρώτη φορά πονάω τόσο...

Και σκέφτομαι πως να περνάει εκείνος...Θυμώνω γιατί συνεχίζει τη ζωή του, ενώ εγώ δε μπορώ....Θυμώνω που ξέρω οτι γελάει, οτι περνάει καλα...είναι άσχημο αυτό αλλα δε μπορώ να κάνω αλλιώς...

Και στο μυαλό μου συνέχεια εκείνη του η φράση "Μη χαθείς..." Πόσο με πόνεσε κι αυτή...Αναρωτιέμαι γιατί να μη χαθώ?? Πως γίνεται να μη χαθώ??

Πως μπορείς να μην τρέφεις αισθήματα απο τη μια στιγμή στην άλλη?? Πως γίνεται να σβήνεις ο,τι πέρασες?? Τόσες στιγμές...τόσα όνειρα...τόσες προσπάθειες...

Ήθελα να γράψω πολλά, αλλα δε μπορώ...πονάω....