Τι λόγια να βρει κανεις να πει, τη στιγμή που πενθεί για μια αγάπη...Κάθε χωρισμός είναι ένας μικρός θάνατος και μερικές φορές πονάει περισσότερο, απο τον θάνατο γιατί ξέρεις οτι ο άνθρωπος που αγαπάς είναι ακόμα κάπου εκεί έξω...

Πονάω αφάνταστα...και δεν υπάρχουν λόγια να εκφραστώ...Το μόνο που περιγράφει ο,τι νιώθω είναι η λέξη πόνος...

Πόνος που δεν περίμενα να νιώσω..τουλάχιστον όχι τώρα, όχι έτσι...

Κι ενώ ψάχνω κάποια γιατρειά, εμφανίζονται άτομα τα οποία το παίζουν σωτήρες... Και με τον δικό τους τρόπο με πονάνε πιο πολύ και πιο πολύ... και πιο πολύ...

Κατα ομολογία της μητέρας μου, δεν είχα κλάψει και δεν είχα αντιδράσει τόσο άσχημα ούτε κι όταν έχασα τον πατέρα μου...Έχω κλειστεί στον εαυτό μου, χειρότερα απο άλλες φορές... Συντηρούμαι μόνο με καφέδες, ποτά, νερό... Τροφή γιοκ!! Πως να φαω, απο τη στιγμή που ένας κόμπος έχει κάνει κατάληψη στο στομάχι μου..Κλαιω με το παραμικρό, με όποια ανάμνηση που μου έρχεται στο μυαλό. Και πιστέψτε με, καθημερινά, σε όλες τις ώρες της ημέρας, δεν παύουν να περνάνε απο τα μάτια μου στιγμές, εικόνες απο διάφορες καταστάσεις, μέρη που έχω πάει, δρόμους που έχω περπατήσει....

Κοιμάμαι λίγο, σχεδόν καθόλου, ίσα ίσα για να πω οτι ξεκουράζω τα μάτια μου, αλλα ακόμα και τότε όλα γίνονται εφιάλτες... Ακομα κι εκεί, ζω αυτά που έζησα, ή ζω πράγματα που θα ήθελα να ζήσω και όταν ξυπνάω πονάω γιατι το έχασα...

Ερχονται στιγμές που ο πόνος είναι αφόρητος. Με κάνει να τσιρίζω, να κλαίω με λιγμούς, να σβήνουν όλα γύρω μου...

Θέε μου, πρώτη φορά πονάω τόσο...

Και σκέφτομαι πως να περνάει εκείνος...Θυμώνω γιατί συνεχίζει τη ζωή του, ενώ εγώ δε μπορώ....Θυμώνω που ξέρω οτι γελάει, οτι περνάει καλα...είναι άσχημο αυτό αλλα δε μπορώ να κάνω αλλιώς...

Και στο μυαλό μου συνέχεια εκείνη του η φράση "Μη χαθείς..." Πόσο με πόνεσε κι αυτή...Αναρωτιέμαι γιατί να μη χαθώ?? Πως γίνεται να μη χαθώ??

Πως μπορείς να μην τρέφεις αισθήματα απο τη μια στιγμή στην άλλη?? Πως γίνεται να σβήνεις ο,τι πέρασες?? Τόσες στιγμές...τόσα όνειρα...τόσες προσπάθειες...

Ήθελα να γράψω πολλά, αλλα δε μπορώ...πονάω....